நாம் இனி புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோமா

*நாம் இனி புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு அடுத்த தலைமுறையை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோமா?*

கல்விச் சிந்தனைகள் – Educational Reflections

ஒரு காலத்தில், ஆசிரியர் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் போதும். மாணவர்கள் அதைக் கவனமாகக் கேட்பார்கள். ஆசிரியர் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தால் மரியாதையுடன் எழுந்து நிற்பார்கள். கூறப்பட்ட அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்றுவார்கள். ஆசிரியரின் வார்த்தைகளுக்கு மதிப்பளிப்பார்கள்.

அக்காலத்தில் ஆசிரியர் என்பவர் பாடங்களை மட்டும் கற்பிப்பவராக இருக்கவில்லை.  மாறாக அவர் ஒரு வழிகாட்டி (Guide). ஒரு ஆலோசகர் (Mentor). ஒரு பயிற்றுவிப்பாளர் (Coach). பல சந்தர்ப்பங்களில், மாணவர்களின் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பெற்றோரைப் போன்றவராகவே கருதப்பட்டார்.

அந்தக் காலத்தில் எல்லாமே சிறப்பாக இருந்தன என்று நாம் கூற முடியாது. அப்போதும் முன்னேற்றப்பட வேண்டிய அல்லது திருத்தப்பட வேண்டிய விடயங்கள் ஆசிரியர்களிடமும் இருந்தன அத்துடன் மாணவர்களிடமும் இருந்தன..

ஆனால், இன்று நாம் மறந்துவிடக் கூடாத ஒரு விடயம் இருக்கிறது. ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் இடையில் மரியாதை, பொறுப்பு, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உறவு அல்லது தொடர்பு அந்தக் காலத்தில் உறுதியாக இருந்தது.

ஆனால் இன்று பல பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார்கள்.

நமது பிள்ளைகளுக்கு என்ன நடந்துவிட்டது?

ஏன் பல பிள்ளைகளால் ஆசிரியர்களின் அறிவுறுத்தல்களைக் கேட்டு நடக்க முடியவில்லை?

ஏன் சிலர் சிறிய விடயங்களுக்குக் கூட எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கிறார்கள்?

ஏன் வகுப்பறையில் ஒழுக்கத்தைப் பேணுவது ஒரு சவாலாக மாறிவிட்டது? அற்பமான விடயங்களுக்கும் ஏன் பிள்ளைகள் குழுவாக ஒன்று சேர்ந்து சண்டை பிடிக்கத் தயாராகிறார்கள்?

ஏன் சில பிள்ளைகளுக்கு படிப்பில் ஆர்வம் குறைந்து, அதே நேரத்தில் தொலைபேசித் திரையின் முன்னால் பல மணி நேரங்களைக் கழிக்க முடிகிறது?

இவற்றைவிட முக்கியமான ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

நாம் இனி புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோமா?


பரீட்சை முடிவுகளே வெற்றியின் அளவுகோலாக மாறியபோது…

காலப்போக்கில் நமது கல்வி முறை பரீட்சை முடிவுகளுக்கு (Exam Results) அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கத் தொடங்கியது.

ஒரு மாணவனின் திறமை அவரது புள்ளிகள், தரங்கள் மற்றும் பொதுப் பரீட்சை முடிவுகளைக் கொண்டு மதிப்பிடப்பட்டது.

பாடசாலைகள் ஒப்பிடப்பட்டன. ஆசிரியர்கள் ஒப்பிடப்பட்டார்கள். பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை மற்றவர்களின் பிள்ளைகளுடன் ஒப்பிடத் தொடங்கினார்கள்.

போட்டி அதிகரித்தது.

பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகள் சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். பாடசாலைகள் தங்களது பெயரையும் நற்பெயரையும் பாதுகாக்க விரும்பின. ஆசிரியர்களும் மாணவர்களைச் சிறந்த பெறுபேறுகளுக்குக் கொண்டு செல்ல முயற்சி செய்தார்கள்.

இதில் தவறு எதுவும் இல்லை. பிள்ளைகள் கல்வியில் முன்னேற வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

ஆனால், இந்த முயற்சிகளுக்கு மத்தியில் நாம் ஒரு முக்கியமான விடயத்தை மறந்துவிட்டோமா?

ஒரு பிள்ளை சிறந்த புள்ளிகளைப் பெறலாம். ஆனால் மற்றவர்களுடன் பேசுவதில் சிரமப்படலாம். சரியான முடிவுகளை எடுக்கத் தெரியாமல் இருக்கலாம். தனது உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருக்கலாம். பொறுப்புடன் நடந்துகொள்ளத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

மாறாக, சராசரியான பரீட்சைப் பெறுபேறுகளைப் பெறும் ஒரு பிள்ளையிடம் அன்பு, தலைமைத்துவம், படைப்பாற்றல், மனிதநேயம் மற்றும் நடைமுறை அறிவு போன்ற சிறந்த பண்புகள் இருக்கலாம்.

நாம் கல்வியில் பிள்ளைகளின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கும் போதிய முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோமா?

தனியார் வகுப்புகளின் (Tuition Classes) வளர்ச்சியும் மாறிவரும் கல்விச் சூழலும்

காலப்போக்கில் தனியார் வகுப்புகளின் (Tuition Classes) எண்ணிக்கை அதிகரித்தது.

பாடசாலைகளில் கல்வி இலவசமாகக் கிடைத்தாலும், பல பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகளுக்காகப் பெருமளவு பணத்தைத் தனியார் வகுப்புகளுக்குச் செலவிடத் தொடங்கினார்கள்.

இங்கு நாம் ஒரு விடயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தனியார் வகுப்புகளை நடத்தும் ஆசிரியர்களைக் குறை கூறுவது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல. பல தனியார் வகுப்பு ஆசிரியர்கள் மிகவும் அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றுகிறார்கள். பெற்றோர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப மாணவர்களைச் சிறந்த பெறுபேறுகளுக்குத் தயார்படுத்த முயற்சி செய்கிறார்கள்.

ஆனால், இந்த வளர்ச்சி நமது பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையில் இரண்டு விதமான கற்றல் சூழல்களை உருவாக்கியிருக்கிறதா என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

பாடசாலைகளில் சீருடை, நேர அட்டவணை, விதிமுறைகள், கண்காணிப்பு மற்றும் ஒழுக்கம் போன்றவை முக்கியமானவை.

தனியார் வகுப்புகளின் சூழல் அதிலிருந்து மாறுபட்டிருக்கலாம். சில வகுப்புகளில் மாணவர்களுக்கு அதிக சுதந்திரம் இருக்கலாம். கண்காணிப்பும் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகளும் பாடசாலைகளைப் போன்றதாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.

இது எல்லா தனியார் வகுப்புகளுக்கும் பொருந்தும் என்ற அர்த்தமல்ல.

ஆனால், பரீட்சை முடிவுகளைப் பெறுவதற்கான முயற்சியில், பிள்ளைகளின் ஒழுக்கம், பண்பு, பொறுப்பு மற்றும் வாழ்க்கைத் திறன்கள் பின்தள்ளப்பட்டுவிட்டனவா?

இது நாம் அனைவரும் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு கேள்வி.

பின்னர் வந்தது கொரோனா காலம் – ஒரு பெரிய மாற்றம்!


கொரோனா பெருந்தொற்று நமது வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத பல மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது.

2020, 2021 மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த காலப்பகுதியில் பல நாடுகளில் பாடசாலைகள் நீண்ட காலம் மூடப்பட்டன.

பிள்ளைகள் வீடுகளிலேயே இருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. ஆசிரியர்கள் புதிய முறைகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பெற்றோர்களும் தங்களது பிள்ளைகளின் கல்வியை வீட்டிலிருந்து கவனிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

அந்தச் சூழலில் கையடக்கத் தொலைபேசிகள், கணினிகள் மற்றும் இணையம் கல்வியின் முக்கியமான கருவிகளாக மாறின.

Online Classes, Video Lessons, Digital Assignments போன்றவை அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகின.

இதில் பல நன்மைகள் இருந்தன.

பாடசாலைகள் மூடப்பட்டிருந்தாலும் கல்வியைத் தொடர முடிந்தது. ஆசிரியர்கள் புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டார்கள். மாணவர்கள் இணையத்தின் மூலம் பல புதிய விடயங்களை அறிந்துகொண்டார்கள்.

இவற்றை நாம் பாராட்ட வேண்டும்.

ஆனால், இன்னொரு மாற்றமும் அமைதியாக நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

பல பிள்ளைகளுக்கு கையடக்கத் தொலைபேசிகள் கல்விக்கான கருவிகளாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அவை பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டு, சமூகத் தொடர்பு மற்றும் நேரத்தைக் கழிப்பதற்கான முக்கியமான சாதனங்களாக மாறின.

கல்வியைத் தொடர்வதற்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்தப் பழக்கம், சில பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையில் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு பழக்கமாக மாறியிருக்கலாம்.

அதன் விளைவுகளை நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோமா?

திரை நேரம் (Screen Time) அவர்களின் நேரத்தை மட்டுமல்ல, சிந்தனையையும் பாதிக்கிறதா?

இன்று நாம் சில பிள்ளைகளிடம் காணும் மாற்றங்களைச் சற்று கவனித்துப் பாருங்கள்.

ஒரு காலத்தில் நண்பர்களுடன் வெளியே விளையாட விரும்பிய பிள்ளை, இன்று தனது ஓய்வு நேரத்தின் பெரும்பகுதியைத் அலைபேசியுடன் கழிக்கிறது.

ஒரு காலத்தில் பாடசாலை பற்றியும் நண்பர்கள் பற்றியும் ஆர்வமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த பிள்ளை, இன்று படிப்பில் ஆர்வம் காட்டாமல் இருக்கலாம்.

அலை பேசியை வைக்கச் சொன்னால் சில பிள்ளைகள் கோபப்படுகிறார்கள். நீண்ட நேரம் கவனம் செலுத்த வேண்டிய வேலைகளில் சிரமப்படுகிறார்கள். குடும்பத்தினருடன் பேசுவதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.

இவை எல்லாப் பிள்ளைகளிடமும் காணப்படும் மாற்றங்கள் அல்ல. மேலும், இவற்றுக்கு அலைபேசி மட்டுமே காரணம் என்றும் கூற முடியாது.

ஆனால், நாம் கவனிக்க வேண்டிய அறிகுறிகள் இவை.

பிரச்சினை என்பது ஒரு பிள்ளை எத்தனை மணி நேரம் அலைபேசியைப் பயன்படுத்துகிறது என்பது மட்டுமல்ல.

அந்தப் பிள்ளை என்ன பார்க்கிறது? என்ன படிக்கிறது? என்ன விளையாடுகிறது? இணையத்தில் யாருடன் தொடர்பு கொள்கிறது? என்பவையும் மிகவும் முக்கியமானவை.

ஒரு கையடக்கத் தொலைபேசி சிறந்த கல்வி வளங்களைப் பிள்ளைகளுக்கு வழங்க முடியும். அதே நேரத்தில், அவர்களின் வயதுக்கும் மன வளர்ச்சிக்கும் பொருத்தமற்ற உள்ளடக்கங்களையும் (Content) அறிமுகப்படுத்தலாம்.

வன்முறைக் காட்சிகள், பாலியல் உள்ளடக்கங்கள், இணையவழித் துன்புறுத்தல்கள் (Cyberbullying), தவறான தகவல்கள் மற்றும் பிள்ளைகளை ஏமாற்றி அவர்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முயற்சிக்கும் நபர்கள் போன்ற ஆபத்துகளும் இணையத்தில் இருக்கின்றன.

சில பிள்ளைகள் தங்களது வயதிற்குப் பொருத்தமற்ற இணையதளங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். சிலர் தங்களது தனிப்பட்ட புகைப்படங்களையும் தகவல்களையும் பகிர்ந்து ஆபத்தில் சிக்கிக்கொள்ளலாம்.

பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகள் வீட்டில், தங்களது அறைக்குள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால், இணையத்தின் மூலம் அறிமுகமில்லாத மனிதர்களும் ஆபத்தான அனுபவங்களும் அந்த அறைக்குள்ளேயே நுழைய முடியும்.

நமக்கே முழுமையாகத் தெரியாத ஆபத்துகளிலிருந்து நமது பிள்ளைகளை நாம் எப்படிப் பாதுகாக்கப் போகிறோம்?

பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளும் – இரண்டு வெவ்வேறு டிஜிட்டல் உலகங்கள்

இலங்கை, இந்தியா மற்றும் தெற்காசிய நாடுகளில் உள்ள பல குடும்பங்களில் ஒரு தலைமுறை இடைவெளியை நாம் காண்கிறோம்.

பெற்றோர்கள் வளர்ந்த காலத்தில் பொழுதுபோக்கு என்பது வெளியே விளையாடுவது, உறவினர்களைச் சந்திப்பது, புத்தகங்கள் வாசிப்பது, நண்பர்களுடன் நேரத்தைச் செலவிடுவது போன்றவற்றை உள்ளடக்கியிருந்தது.

ஆனால் இன்று பிள்ளைகள் கையடக்கத் தொலைபேசிகள், சமூக ஊடகங்கள் (Social Media), இணைய விளையாட்டுகள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence – AI) போன்றவற்றைச் சூழலாகக் கொண்டே வளர்கிறார்கள்.

பல பெற்றோர்கள் இன்னும் இந்தத் தொழில்நுட்பங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களது பிள்ளைகள் ஏற்கனவே அவற்றைப் பயன்படுத்துவதில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கலாம்.

இதனால் ஒரு பெரிய சவால் உருவாகிறது.

ஒரு பெற்றோருக்குத் தொலைபேசியை வாங்கிக் கொடுக்கத் தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால் அதில் உள்ள செயலிகளை (Apps) எப்படிக் கண்காணிப்பது, தனியுரிமை அமைப்புகளை (Privacy Settings) எப்படிப் பாதுகாப்பது, ஆபத்தான இணையத் தொடர்புகளை எப்படிக் கண்டறிவது என்பது தெரியாமல் இருக்கலாம்.

சில பெற்றோர்களுக்கு தங்களது பிள்ளைகள் எந்த இணையதளங்களுக்குச் செல்கிறார்கள், யாருடன் தொடர்புகொள்கிறார்கள் என்பதுகூடத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

இது பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை நேசிப்பதில்லை என்பதனால் அல்ல.

தொழில்நுட்பம் வளர்ந்த வேகத்திற்கு ஏற்ப பெற்றோர்களின் விழிப்புணர்வு வளரவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

ஆனால், பிள்ளைகளை நேசிப்பது மட்டுமே போதாது.

இன்றைய காலத்தில் பொறுப்புள்ள பெற்றோராக இருப்பதற்கு டிஜிட்டல் உலகைப் பற்றிய விழிப்புணர்வும் (Digital Awareness) அவசியம்.

கையடக்கத் தொலைபேசியைக் கொடுத்துவிட்டால், அதை எப்படிப் பாதுகாப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பிள்ளைகள் தாங்களாகவே கற்றுக்கொள்வார்கள் என்று நாம் நினைக்கக்கூடாது.

வகுப்பறைகளில் என்ன நடக்கிறது?

பிள்ளைகளின் நடத்தையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை முதலில் கவனிப்பவர்களில் ஆசிரியர்களும் அடங்குகிறார்கள்.

சில மாணவர்களால் பாடத்தில் நீண்ட நேரம் கவனம் செலுத்த முடிவதில்லை. சிலர் சற்று அதிக முயற்சி தேவைப்படும் கற்றல் நடவடிக்கைகளில் பொறுமையிழக்கிறார்கள்.

காலையில் பார்க்கும் பொழுது எமது சில மாணவர்களுடைய கண்கள் சிவந்தும் சிறுத்தும் ஏன் காணப்படுகின்றன? இரவில் நீண்ட நேரம் தொலைபேசியைப் பயன்படுத்துவதால் பகல் நேரத்தில் சோர்வாகவும் தூக்கக் கலக்கத்துடனும் காணப்படுகிறார்கள்.

சில மாணவர்கள் ஆசிரிய சகோதரிகளை நோக்கும் பார்வையில் ஏன் ஒரு வகையான வித்தியாசம் காணப்படுகிறது? இதை எமது ஆசிரியர் சகோதரிகள் அவதானித்தீர்களா?

சிலர் ஆசிரியர்களின் அறிவுறுத்தல்களை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுவதில் சிரமப்படுகிறார்கள். மற்றவர்களுடன் மரியாதையாகப் பேசுவதிலும், குழுவாகச் செயல்படுவதிலும் சிக்கல்களை எதிர்கொள்கிறார்கள்.

இதனால் ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்த வேண்டிய நேரத்தில், மாணவர்களின் நடத்தையைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கே அதிக நேரத்தைச் செலவிட வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

ஆசிரியர்களின் பொறுப்புகள் ஏற்கனவே அதிகமாக இருக்கின்றன. பாடத்திட்டத்தை முடிக்க வேண்டும். பாடங்களைத் தயாரிக்க வேண்டும். மதிப்பீடுகளை நடத்த வேண்டும். ஒவ்வொரு மாணவரின் கற்றல் தேவைகளையும் கவனிக்க வேண்டும்.

சமூகத்திலும் குடும்பத்திலும் உள்ள எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் ஆசிரியர்கள் மட்டுமே தீர்த்துவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஆனால், பிள்ளைகளின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கான பொறுப்பை பாடசாலைகள் கைவிடவும் முடியாது.

கல்வி என்பது பாடங்களை மட்டும் கற்பிப்பதல்ல. நல்ல பண்பு, பொறுப்பு, சுயக்கட்டுப்பாடு, மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் தன்மை மற்றும் மரியாதை போன்றவற்றையும் வளர்ப்பதாகும்.

இந்தப் பண்புகள் தானாகவே உருவாகிவிடுவதில்லை. அவற்றைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்த வேண்டும்.

இன்னும் பத்து வருடங்களுக்குப் பின்னர் என்ன நடக்கும்?

இன்று பத்து, பன்னிரண்டு அல்லது பதினான்கு வயதில் இருக்கும் பிள்ளைகளை நினைத்துப் பாருங்கள்.

இன்னும் பத்து வருடங்களில் அவர்கள் இளைஞர்களாக இருப்பார்கள்.

சிலர் பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் செல்வார்கள். சிலர் தொழில்களில் ஈடுபடுவார்கள். சிலர் வியாபாரங்களை ஆரம்பிப்பார்கள். சிலர் திருமணம் செய்து குடும்பங்களை உருவாக்குவார்கள்.

அப்போது அவர்கள் எப்படிப்பட்ட மனிதர்களாக இருப்பார்கள்?

ஒரு பிள்ளை மற்றவர்கள் பேசும்போது பொறுமையாகக் கேட்கப் பழகவில்லை என்றால், எதிர்காலத்தில் தனது வாழ்க்கைத்துணை, சக ஊழியர் அல்லது வயதான பெற்றோர் பேசும்போதும் பொறுமையாகக் கேட்க முடியுமா?

ஆசிரியரின் அறிவுரைகளைக்கூட ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாத ஒரு பிள்ளை, எதிர்காலத்தில் தனது மேலதிகாரியின் ஆலோசனைகளையும் திருத்தங்களையும் எப்படிப் புரிந்துகொள்ளப் போகிறது?

எப்போதும் உடனடி மகிழ்ச்சியையும் பொழுதுபோக்கையும் எதிர்பார்த்துப் பழகிய ஒரு பிள்ளையால், நீண்டகால இலக்குகளை அடைவதற்குத் தேவையான பொறுமையையும் விடாமுயற்சியையும் வளர்த்துக்கொள்ள முடியுமா?

நிஜ வாழ்க்கையில் நட்புகளை உருவாக்குவதற்கும், மற்றவர்களுடன் பழகுவதற்கும், மனித உறவுகளைப் பேணுவதற்கும் தேவையான அனுபவங்கள் அவர்களுக்குக் கிடைக்குமா?

பொறுப்புணர்வும் சுயக்கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் வளர்ந்த ஒரு பிள்ளை, எதிர்காலத்தில் அவற்றை எப்படிக் கற்றுக்கொள்ளப் போகிறது?

இவை எல்லாப் பிள்ளைகளுக்கும் நிச்சயமாக ஏற்படும் பிரச்சினைகள் என்று நாம் கூறவில்லை. ஆனால், நாம் அலட்சியப்படுத்தக்கூடாத சாத்தியமான விளைவுகள் இவை.

இன்னொரு முக்கியமான கேள்வியும் இருக்கிறது.

இன்று பல பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகளுக்காகப் பெரும் தியாகங்களைச் செய்கிறார்கள். தங்களது வசதிகளைக் குறைத்துக்கொண்டு அவர்களின் கல்விக்காகவும் எதிர்காலத்திற்காகவும் உழைக்கிறார்கள்.

வயதான காலத்தில் தங்களது பிள்ளைகள் தங்களைக் கவனித்துக்கொள்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையும் அவர்களுக்கு இருக்கிறது.

ஆனால், மற்றவர்களை நேசிப்பது, வயதானவர்களை மதிப்பது, பெற்றோர்களைப் பராமரிப்பது, பொறுப்புடன் வாழ்வது போன்ற பண்புகளை வளர்ப்பதற்கு நாம் போதிய கவனம் செலுத்துகிறோமா?

நமது பிள்ளைகள் பணம் சம்பாதிப்பதற்கும் வெற்றி பெறுவதற்கும் மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதர்களாக வாழ்வதற்கும் நாம் அவர்களைத் தயார்படுத்துகிறோமா?

பெற்றோர்கள் என்ன செய்யலாம்?

தொழில்நுட்பத்தை முற்றிலும் நிராகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதை எப்படிப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவது என்பதைப் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

பெற்றோர்கள் இன்றே ஆரம்பிக்கக்கூடிய சில எளிய நடவடிக்கைகள் உள்ளன.

1. தெளிவான விதிமுறைகளை உருவாக்குங்கள்.
பிள்ளைகளின் வயதுக்கு ஏற்ப தொலைபேசிப் பயன்பாட்டிற்கான நேரத்தையும் எல்லைகளையும் நிர்ணயியுங்கள்.

2. தூக்கத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்கள்.
இரவு நேரங்களில் நீண்ட நேரம் தொலைபேசியைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்காதீர்கள். பிள்ளைகளின் தூக்கம் பாதிக்கப்படாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

3. அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
எந்த Apps பயன்படுத்துகிறார்கள்? என்ன விளையாட்டுகளை விளையாடுகிறார்கள்? எந்த இணையதளங்களுக்குச் செல்கிறார்கள்? யாருடன் தொடர்பு கொள்கிறார்கள்? என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

4. பிள்ளைகளுடன் பேசுங்கள்.
இணையத்தில் அவர்கள் காணும் விடயங்களைப் பற்றி உரையாடுங்கள். ஏதாவது தவறான அனுபவம் ஏற்பட்டால் பயமின்றி பெற்றோரிடம் கூறக்கூடிய சூழலை உருவாக்குங்கள்.

5. குடும்ப நேரத்தை மீண்டும் உருவாக்குங்கள்.
ஒன்றாக உணவு உண்பது, உறவினர்களைச் சந்திப்பது, வெளியே செல்வது, விளையாடுவது போன்றவற்றை ஊக்குவியுங்கள்.

6. நீங்களே முன்னுதாரணமாக இருங்கள்.
பெற்றோர்களே எப்போதும் தொலைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், பிள்ளைகளிடம் மட்டும் அதைக் கட்டுப்படுத்துமாறு கூறுவது எப்படி நியாயமாகும்?

7. பொறுப்புகளைப் பழக்கப்படுத்துங்கள்.
வீட்டில் சிறிய வேலைகளைக் கொடுங்கள். தங்களது பொருட்களைப் பராமரிக்கவும், முடிவுகளை எடுக்கவும், மற்றவர்களுக்கு உதவவும் வாய்ப்பளியுங்கள்.

மிக முக்கியமாக, பிள்ளைகள் தங்களது பிரச்சினைகளைப் பெற்றோரிடம் பயமின்றிப் பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடிய உறவை உருவாக்குங்கள்.

பெற்றோரின் எதிர்வினையைப் பார்த்துப் பயப்படும் பிள்ளைகள் தங்களது தவறுகளை மறைக்கலாம். ஆனால் நம்பிக்கையான உறவு கொண்ட பிள்ளைகள் பிரச்சினை ஏற்பட்டால் உதவி கேட்க முன்வருவார்கள்.

பாடசாலைகளும் ஆசிரியர்களும் என்ன செய்யலாம்?

பாடசாலைகள் கல்விச் சாதனைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், பரீட்சை முடிவுகள் மட்டுமே ஒரு பிள்ளையின் முழுமையான வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆசிரியர்கள் ஒவ்வொரு பாடத்தையும் ஒரு அறிவுரைக் கூட்டமாக மாற்ற வேண்டியதில்லை. அதேபோன்று மாணவர்களின் நடத்தையைச் சரிசெய்வதற்காகப் பாடத்திட்டத்தையும் புறக்கணிக்க வேண்டியதில்லை.

மாறாக, அன்றாடப் பாடசாலை வாழ்க்கையிலேயே நல்ல பண்புகளை வளர்க்க முடியும்.

• வகுப்பறையில் தெளிவான விதிமுறைகளை உருவாக்குங்கள்.
• மற்றவர்கள் பேசும்போது கவனமாகக் கேட்கும் பழக்கத்தை வளர்த்துங்கள்.
• குழுவாகச் செயல்படவும் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணவும் வாய்ப்பளியுங்கள்.
• மாணவர்கள் தங்களது கருத்துகளை மரியாதையுடன் வெளிப்படுத்த ஊக்குவியுங்கள்.
• பரீட்சைப் புள்ளிகளை மட்டுமல்ல, நல்ல நடத்தை, முயற்சி, அன்பு மற்றும் பொறுப்புணர்வையும் பாராட்டுங்கள்.
• இணையப் பாதுகாப்பு (Online Safety) பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துங்கள்.
• பிள்ளைகளின் நடத்தையிலும் கற்றலிலும் தொடர்ச்சியான சிக்கல்கள் காணப்பட்டால் பெற்றோர்களுடன் தொடர்புகொள்ளுங்கள்.
• தேவையான இடங்களில் உரிய ஆலோசனைகளையும் உதவிகளையும் பெற்றுக்கொடுங்கள்.

பாடசாலைகளும் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதில் தெளிவான கொள்கைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். கல்விக்கு உண்மையாக உதவும்போது மட்டுமே சாதனங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு ஆசிரியரின் மிகப் பெரிய பங்களிப்பு சில நேரங்களில் ஒரு பாடமாக இருக்கலாம். இன்னொரு நேரத்தில் அது ஒரு அன்பான வார்த்தையாகவோ, ஒரு சிறிய அறிவுரையாகவோ அல்லது சரியான நேரத்தில் வழங்கப்படும் திருத்தமாகவோ இருக்கலாம்.

கற்பித்தலில் உள்ள மனிதநேயத்தை நாம் பாதுகாக்க வேண்டும்.

பெற்றோர்களுக்கும் கல்வி அவசியம்!

இன்று அதிகமாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய ஒரு விடயம் பெற்றோர் விழிப்புணர்வுக் கல்வி (Parent Awareness).

பல பெற்றோர்கள் தங்களால் முடிந்தவரை சிறப்பாகப் பிள்ளைகளை வளர்க்க முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய தொழில்நுட்ப உலகில் பிள்ளைகளை எப்படிப் பாதுகாப்பது, எப்படிக் கையாள்வது என்பது பற்றிய போதிய அறிவு அவர்களுக்கு இல்லாமல் இருக்கலாம்.
பாடசாலைகள் பெற்றோர்களுக்காகச் சிறிய விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தலாம்.

அவற்றில் பின்வரும் விடயங்களை உள்ளடக்கலாம்:

• கையடக்கத் தொலைபேசிகளின் நன்மைகளும் ஆபத்துகளும்.
• இணையப் பாதுகாப்பு மற்றும் பொருத்தமற்ற உள்ளடக்கங்கள்.
• Screen Time-ஐக் கட்டுப்படுத்துவதும் நல்ல தூக்கப் பழக்கமும்.
• வளரிளம் பருவப் பிள்ளைகளின் நடத்தையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள்.
• பெற்றோர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பாடல்.
• ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு மற்றும் உணர்வுபூர்வமான ஆதரவின் முக்கியத்துவம்.
இந்த நிகழ்ச்சிகள் பெற்றோர்களைக் குறை கூறுவதற்காக இருக்கக்கூடாது. அவர்களுக்கு உதவுவதற்காகவே இருக்க வேண்டும்.

ஏனெனில், பாடசாலையில் கற்றுக்கொடுக்கப்படும் நல்ல பண்புகளுக்கும் வீட்டில் பின்பற்றப்படும் பழக்கங்களுக்கும் இடையில் தொடர்பு இல்லாவிட்டால், ஒரு பிள்ளையின் முழுமையான வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்துவது கடினமாகிவிடும்.

பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

நாம் நம்மிடமே சில கடினமான கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டிய நேரம் இது!

பரீட்சை முடிவுகளுக்கு நாம் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில், பிள்ளைகளின் நல்ல பண்பு வளர்ச்சியை மறந்துவிட்டோமா?

தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பிள்ளைகளுக்கு வழங்கிய நாம், அதைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவதற்கான வழிகாட்டுதலையும் போதுமான அளவில் வழங்கியிருக்கிறோமா?

பொருளாதார வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்திய நாம், பிள்ளைகளுடன் நேரத்தைச் செலவிடுவதைக் குறைத்துவிட்டோமா?

போட்டி, தனியார் வகுப்புகள் மற்றும் கல்வி அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில், பிள்ளைகளின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கு வழங்க வேண்டிய கவனம் குறைந்துவிட்டதா?

இவற்றைவிடச் சற்று கடினமான ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

நமது பிள்ளைகளை வெற்றிகரமான மனிதர்களாக மட்டுமல்ல, பொறுப்புள்ள நல்ல மனிதர்களாகவும் உருவாக்குகிறோமா?

எதிர்காலம் இன்னும் நமது கைகளில்தான் இருக்கிறது!

கடந்த காலத்தையே சிறந்தது என்று புகழ்ந்து, இன்றைய தலைமுறையைக் குறை கூறுவதில் பயனில்லை.

இன்றைய பிள்ளைகளுக்குப் பல வாய்ப்புகள் கிடைத்துள்ளன. முந்தைய தலைமுறையினர் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அறிவையும் தகவல்களையும் இன்று அவர்கள் பெற முடிகிறது.

தொழில்நுட்பம் அறிவு, படைப்பாற்றல், தொடர்பாடல் மற்றும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கான பல கதவுகளைத் திறக்கிறது.

அந்த வாய்ப்புகளைப் பறிப்பது நமது நோக்கமல்ல.

அவற்றைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவதற்குத் தேவையான அறிவு, ஒழுக்கம் மற்றும் வழிகாட்டுதலை வழங்குவதே நமது பொறுப்பு.

பெற்றோரின் அன்பையும் கவனத்தையும் ஒரு கையடக்கத் தொலைபேசியால் ஒருபோதும் மாற்ற முடியாது.

அன்பும் அர்ப்பணிப்பும் கொண்ட ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதலுக்கு Online Class முழுமையான மாற்றாக அமைய முடியாது.

பரீட்சைப் புள்ளிகளால் ஒரு பிள்ளையின் முழுமையான மதிப்பையும் அளவிட முடியாது.

தொழில்நுட்பம் எவ்வளவு வளர்ந்தாலும், அன்பு, வழிகாட்டுதல், நல்ல பண்புகள் மற்றும் மனித உறவுகள் இல்லாத இடத்தை அது நிரப்ப முடியாது.

கடந்த காலத்தின் சிறந்த கல்வி விழுமியங்களைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு, இன்றைய உலகின் புதிய வாய்ப்புகளையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பிள்ளைகளுக்கு அறிவைக் கொடுப்போம். அதனுடன் ஞானத்தையும் வளர்ப்போம்.

அவர்களுக்குச் சுதந்திரம் கொடுப்போம். அதனுடன் பொறுப்புணர்வையும் கற்றுக்கொடுப்போம்.

தொழில்நுட்பத்தைக் கொடுப்போம். ஆனால் அதைக் கட்டுப்படுத்தும் திறனையும் வளர்ப்போம்.

பரீட்சைகளுக்குத் தயார்படுத்துவோம். ஆனால் வாழ்க்கைக்குத் தயார்படுத்துவதை ஒருபோதும் மறந்துவிட வேண்டாம்.

ஏனெனில், இன்றைய பிள்ளைகள்தான் நாளைய பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், தலைவர்கள் மற்றும் சமூகத்தை வழிநடத்துபவர்கள்.

நமது பிள்ளைகளுக்காக எப்படிப்பட்ட உலகத்தை விட்டுச் செல்கிறோம் என்பது மட்டும் கேள்வியல்ல. இந்த உலகத்திற்காக எப்படிப்பட்ட பிள்ளைகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே உண்மையான கேள்வி.

அந்தப் பொறுப்பு நம் அனைவருக்கும் இருக்கிறது.

Prof (HC) Mohamed Fahmy Farook
Senior Lecturer | Author | Educationist | Management Consultant

#கல்வி #பெற்றோர்கல்வி #பிள்ளைவளர்ப்பு #மாணவர்ஒழுக்கம் #DigitalParenting #ChildDevelopment #TeacherDevelopment #DigitalWellbeing #EducationalLeadership #EducationalReflections