“நீதியான தீர்வு என்பது ஆட்களை மாற்றுவது அல்ல பிரச்சினைக்கான நியாயமான விதிமுறையை உருவாக்குவதுதான்.”
ஒரு நிறுவனத்தில் ஒரு பிரச்சினை ஏற்படும் போது, அந்தப் பிரச்சினைக்கான அடிப்படைக் காரணத்தை கண்டறிந்து சரிசெய்வதே நல்ல நிர்வாகத்தின் அடிப்படையாகும். ஆனால் சில சந்தர்ப்பங்களில் பிரச்சினைக்கான காரணத்தை ஆராய்வதற்குப் பதிலாக, அதனுடன் தொடர்புடைய ஒருவரை வேறு இடத்திற்கு மாற்றுவது எளிதான தீர்வாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் அது உண்மையில் நீதியான தீர்வா என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகும்.
கல்முனை வைத்தியசாலையில் முஸ்லிம் ஊழியர் ஒருவரின் ஆடை தொடர்பாக ஏற்பட்டுள்ள விவகாரம் இந்தக் கேள்வியை மீண்டும் சமூகத்தின் முன் கொண்டு வந்துள்ளது. இந்தப் பிரச்சினைக்கு தீர்வாக சம்பந்தப்பட்ட ஊழியரை வேறு வைத்தியசாலைக்கு மாற்றுவது மட்டுமே மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தால், அது பிரச்சினையின் அடிப்படைக் காரணத்தைத் தீர்க்கிறதா? என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.
ஒரு ஊழியரை வேறு இடத்திற்கு மாற்றுவதன் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினையை தற்காலிகமாக முடிவுக்குக் கொண்டு வரலாம். ஆனால் அந்தப் பிரச்சினைக்குக் காரணமான விதிமுறை அல்லது நடைமுறை தெளிவாக இல்லாவிட்டால், நாளை அதே பிரச்சினை இன்னொரு ஊழியருடன் ஏற்படலாம். எனவே, ஆட்களை மாற்றுவது பிரச்சினையை மாற்றுவதாக இருக்கலாம், ஆனால் அது பிரச்சினைக்கான நிரந்தரத் தீர்வாக இருக்காது.
ஒரு பணியிடத்தில் ஆடை தொடர்பாக பிரச்சினை ஏற்பட்டால், முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி “யார் பிரச்சினை?” என்பதல்ல. மாறாக, “பிரச்சினை என்ன? எந்த விதிமுறை இதற்குக் காரணமாக உள்ளது? அந்த விதிமுறை சட்டபூர்வமானதா? அது அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா?” என்பதுதான்.
இலங்கை பல இனங்களும் பல மதங்களும் இணைந்து வாழும் நாடாகும். அரச நிறுவனங்களில் பணியாற்றும் ஒவ்வொருவரும் தமது தொழில்முறை பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதோடு, சட்டத்தால் பாதுகாக்கப்படும் தமது உரிமைகளையும் அனுபவிக்க வேண்டியது அவசியமாகும். அதேவேளை, வைத்தியசாலைகள் போன்ற இடங்களில் நோயாளிகளின் பாதுகாப்பு, சுகாதாரத் தரநிலைகள் மற்றும் தொழில்முறை ஒழுக்கம் போன்றவையும் முக்கியமானவை.
எனவே, மத உரிமையையும் நிறுவனத்தின் தொழில்முறைத் தேவைகளையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாகப் பார்ப்பதைவிட, இரண்டையும் மதிக்கும் வகையில் தெளிவான மற்றும் நியாயமான விதிமுறையை உருவாக்குவதே சிறந்த அணுகுமுறையாகும்.
ஒரு நல்ல நிர்வாக விதிமுறை குறிப்பிட்ட ஒருவரை அல்லது ஒரு சமூகத்தை இலக்காகக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. இன்று ஒரு முஸ்லிம் ஊழியரின் ஆடை தொடர்பாக பிரச்சினை ஏற்பட்டிருக்கலாம். நாளை வேறு ஒரு மதத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரின் மத அடையாளம் தொடர்பாக பிரச்சினை ஏற்படலாம். அப்போது நாம் இன்று உருவாக்கும் கொள்கையே அனைவருக்கும் பொருந்தக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
நீதியென்பது எப்போதும் ஒருவரைத் தண்டிப்பது அல்ல. சில நேரங்களில் நீதியென்பது தவறான நடைமுறையைத் திருத்துவதாகும். சில நேரங்களில் தெளிவில்லாத விதிமுறையைத் தெளிவுபடுத்துவதாகும். இன்னும் சில நேரங்களில் இரு தரப்பினரின் உரிமைகளையும் பாதுகாக்கக்கூடிய சமநிலையான தீர்வை உருவாக்குவதாகும்.
எனவே, சம்பந்தப்பட்ட ஊழியரை இடமாற்றம் செய்வதற்கு முன்னர், அவர் உண்மையில் ஏதேனும் விதிமுறையை மீறியுள்ளாரா, அந்த விதிமுறை சட்டரீதியானதா, அது அனைவருக்கும் சமமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா, அல்லது நிறுவனத்தின் நடைமுறையிலேயே மாற்றம் தேவைப்படுகிறதா என்பவை முறையாக ஆராயப்பட வேண்டும்.
இந்த விவகாரத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்ப்பதும் சரியானதல்ல. இது சமத்துவம், மனித உரிமை, சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் நல்ல நிர்வாகம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய விடயமாகும். அரசாங்கம் எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும், அமைச்சர் எந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், நீதியின் அளவுகோல் அனைவருக்கும் ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும்.
ஒரு பிரச்சினை ஏற்பட்டவுடன் “யாரை மாற்றலாம்?” என்று கேட்பது மிகவும் எளிதானது. ஆனால் நல்ல நிர்வாகம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி “இதே பிரச்சினை மீண்டும் ஏற்படாமல் இருப்பதற்கு என்ன நியாயமான விதிமுறையை உருவாக்க வேண்டும்?” என்பதாகும்.
மனிதர்களை மாற்றுவதன் மூலம் ஒரு இடத்தில் தற்காலிக அமைதியை உருவாக்கலாம். ஆனால் நியாயமான, தெளிவான மற்றும் அனைவருக்கும் சமமாகப் பொருந்தக்கூடிய விதிமுறைகளை உருவாக்குவதன் மூலமே நீடித்த நம்பிக்கையை உருவாக்க முடியும்.
எனவே, நீதியான தீர்வு என்பது மனிதரை மாற்றுவது அல்ல. பிரச்சினைக்கான நியாயமான விதிமுறையை உருவாக்குவதுதான்.
ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்திற்கான கோரிக்கை அல்ல. இது சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற அடிப்படைக் கொள்கைக்கான கோரிக்கை.
[MLM.சுஹைல்]
