“அதிகாரம் ஊழலுக்கு வழிவகுக்கும் ; முழுமையான அதிகாரம் முழுமையாக ஊழலுக்கு வழிவகுக்கும்” என்று ஒரு பிரபலமான பழமொழி உள்ளது.
நாங்கள் முன்வைக்கும் வாதங்களின்படி அது இந்த அரசாங்கத்திற்கும் பொருந்தும் ; ரவூப் ஹக்கீம்

நீதியரசர்களின் நேர்மை, தகுதி,  கண்ணியம் ஆகியவற்றை கேள்விக்கு உட்படுத்தவில்லை

அரசாங்கம் முறையற்ற விதத்தில் செயல்படுவதையே கூறுகிறேன்

22 ஆவது திருத்தம் மீதான விவாதத்தில் ரவூப் ஹக்கீம் தெரிவிப்பு


“நான் எந்த தனிப்பட்ட நீதியரசருக்கு எதிராகவும் எவ்வித குற்றச்சாட்டையும் முன்வைக்கவில்லை .அத்துடன், பிரதம நீதியரசர் அல்லது மற்ற எந்த நீதியரசரின் நேர்மை, தகைமை மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவற்றை கேள்விக்கு உட்படுத்தவும் இல்லை ,ஆனால் அரசாங்கம் முறையற்ற விதத்தில் செயல்படுகிறது என்பதைக் கூறுகிறேன்”என
அரசியலமைப்பின் 22 ஆவது திருத்தம் தொடர்பான இரண்டாவது நாள் விவாதத்தில் கலந்துகொண்டு  பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றியபோது  ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ் தலைவர் ரவூப் ஹக்கீம்   குறிப்பிட்டார்.

அவரது உரையின் போது தெரிவித்ததாவது,

உறுப்புரை 83-இன் நோக்கங்களுக்கான அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியாகும் தன்மை குறித்த கேள்விக்கு நீதிமன்றம் பதிலளித்துள்ளது. இதற்குப் பொது வாக்கெடுப்பு தேவையில்லை என்று அது கூறியுள்ளது.  அத்தோடு பாராளுமன்ற விவாதம் முடிவடையவில்லை. பாராளுமன்றம் அரசியலமைப்பு ரீதியாக எதைச் சட்டமாக்கலாம் என்பதை உச்ச நீதிமன்றம் தீர்மானித்துள்ளது.

ஆனால் அரசியலமைப்பு கோட்பாடு, நிறுவன சுதந்திரம் மற்றும் நீண்டகால முன்னுதாரணம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, பாராளுமன்றம் எதைச் சட்டமாக்க வேண்டும் என்பதை பாராளுமன்றமே இன்னும் தீர்மானிக்க வேண்டியுள்ளது. அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியாகும் தன்மை என்பது அரசியலமைப்பு விவேகம் என்பதற்குச் சமமானதல்ல.

எதிர்கால பிரதம நீதியரசர்களுக்கு அதிகபட்சமாக ஆறு வருட பதவிக்காலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சட்டம் நடைமுறைக்கு வரும் போது பிரதம நீதியரசர் பதவியில் இருப்பவரை அந்த ஆறு வருட வரம்பிலிருந்து வெளிப்படையாக விலக்கும் ஒரு நிபந்தனையைச் சேர்க்க உயர் நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியுள்ளது. எனது முக்கிய ஆட்சேபனை, இது நிறுவன சுதந்திரம் பற்றியது. நான் எந்த ஒரு தனிப்பட்ட நீதியரசருக்கும் எதிராக எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் முன்வைக்கவில்லை. பிரதம நீதியரசர் அல்லது வேறு எந்த நீதியரசரினதும் நேர்மை, தகுதிகள் அல்லது கண்ணியத்தை நான் கேள்விக்கு உட்படுத்த வில்லை. ஆனால் அரசாங்கம் முறையற்ற நோக்கத்துடன் செயல்படுவதாக பரவலான ஒரு கருத்து நிலவுகிறது என்பதை நான் வலியுறுத்துகிறேன்.

“அதிகாரம் ஊழலுக்கு வழிவகுக்கும் ; முழுமையான அதிகாரம் முழுமையாக ஊழலுக்கு வழிவகுக்கும்” என்று ஒரு பிரபலமான பழமொழி உள்ளது.

நாங்கள் முன்வைக்கும் வாதங்களின்படி அது இந்த அரசாங்கத்திற்கும் பொருந்தும்.

இப்போது, எந்தவொரு நீதியரசரும் பதவிக்காலத்தை நீட்டிக்குமாறு கோரினார் என்று இங்கு நான் கூறவரவில்லை. ஆனால் அது எப்படியிருந்தாலும், ஒரு அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பு என்பது, இன்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துபவர்களின் நோக்கங்களால் மட்டுமன்றி, நாளைய அரசாங்கங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு அது உருவாக்கும் முன்னுதாரணத்தின் மூலமாகவும் மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.

நீதித்துறை சுதந்திரம் என்பது உண்மையான தலையீடு இல்லாதிருப்பது மட்டுமல்ல. இது நிறுவன செல்வாக்குக்கான சாத்தியக்கூறு பற்றிய கருத்துகளிலிருந்தும் பாதுகாப்பைக் கோருகிறது.

அதுதான் இங்குள்ள பிரச்சினை. எதிர்கால  மற்றும் பின்னோக்கிய பயன்பாட்டிற்கு இடையிலான முக்கியமான வேறுபாடும் கையாளப்பட வேண்டும்.

67 என்பது பொருத்தமான ஓய்வு பெறும் வயதாக இருந்தால், இந்தத் திருத்தத்திற்குப் பிறகு நியமிக்கப்படும் நீதியரசர்களுக்கு அது ஏன் எதிர்கால நோக்கில் பொருந்தக்கூடாது?நீதியரசர் ஒருவர் குறிப்பிட்ட அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பின் கீழ் பதவியை ஏற்கிறார். அந்தக் கட்டமைப்பு அவரது பதவிக்காலத்தை நிர்வகிக்கும் நிபந்தனைகளைத் தீர்மானிக்கிறது. நீதியரசர்கள் ஏற்கனவே பதவியில் இருக்கும்போது அவர்களின் ஓய்வு பெறும் வயதை மாற்ற பாராளுமன்றம் இப்போது முன்மொழிகிறது. எனவே இது பதவியில் உள்ள நீதியரசர்களின் பதவிக்காலத்தில் நேரடி தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. மறுபுறம், எதிர்கால நோக்கிலான பயன்பாடு, இலக்கு வைப்பதாகக் கருதப்படுவதைத் தவிர்க்கும், தூண்டுதல் பற்றிய எந்தவொரு கருத்தையும் தவிர்க்கும், நீதித்துறை சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும், எதிர்கால நியமனங்களுக்கான தெளிவான விதியை உருவாக்கும், மற்றும் பரிமாற்ற அரசியலமைப்பு சர்ச்சையைத் தவிர்க்கும். எதிர்கால அரசாங்கங்கள் நீதித்துறையின் கட்டமைப்பில் செல்வாக்கு செலுத்த இதே வழிமுறையைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கும்; இது ஓர் ஆபத்தாகும்.

தற்போதைக்கு பதவியில் உள்ள நீதியரசர்களின் அடையாளத்தைச் சாராமல், எதிர்கால நோக்கில் செயல்படும் விதியே பாதுகாப்பான அரசியலமைப்பு விதியாகும்.

பிரதம நீதியரசர் தொடர்பாக உச்ச நீதிமன்றத்தின் சொந்த தீர்மானமே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை உருவாக்குவதை நாம் அவதானிக்கிறோம். இந்தச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வரும்போது பிரதம நீதியரசர் பதவியை வகிப்பவர் ஆறு வருட கால வரம்பு பொருந்தாது என்று சட்டமூலத்தில்  வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டும் என நீதிமன்றம் கோரியுள்ளது. இது அரசியலமைப்பு ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இந்த மாறுதல் ஏற்பாடு ஏன் அவசியமானது? பதவியில் இருப்பவருக்கு ஆறு வருட கால வரம்பை அமுல்படுத்துவது ஏன் பதவிக்காலப் பிரச்சினையை எழுப்பக் கூடும்?

  பதவியில் உள்ள பிரதம நீதியரசரின் பதவிக்காலத்தை மாற்றுவதற்குப் காப்பீடு தேவை என்றால், பதவியில் உள்ள ஏனைய நீதியரசர்களின் ஓய்வு பெறும் வயதை மாற்றுவது மட்டும் நிறுவன ரீதியாக முக்கியமற்றதாக ஏன் கருதப்பட வேண்டும்?என நான் கேட்கிறேன்.

பதவியில் உள்ள நீதித்துறை அதிகாரிகளை பாதிக்கும் மாற்றங்களுக்குக் குறிப்பிட்ட அரசியலமைப்பு எச்சரிக்கை தேவை என்பதை இது நிரூபிக்கவில்லையா? நீதிமன்றத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட திருத்தமே நீதித்துறையின் பதவிக்காலத்தை எதிர்கால நோக்கில் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நிரூபிக்கிறது என்று நான் துணிச்சலுடன் கூறுவேன்.

உறுப்புரை 132(3) மற்றும் முழு அமர்வு  பிரச்சினை என்பதை இப்போது கையாளுவோம்.உண்மையில் என்ன நடந்தது? இந்தப் பிரச்சினை எழுப்பப்பட்டபோது, அரசியலமைப்பு சவால்களைப் பதவியிலுள்ள அனைத்து உயர் நீதிமன்ற நீதியரசர்கள் குழாத்தையும் உள்ளடக்கிய முழுமையான அமர்வு விசாரிக்க வேண்டும் என மனுதாரர்கள் கோரினர். அந்தக் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டது. பிரதம நீதியரசரால் முதலில் அமைக்கப்பட்ட ஐந்து நீதியரசர்கள் கொண்ட அமர்வின்  முன்னிலையிலே இந்த வழக்கு நடந்தது.

சட்டமா அதிபரால் தெரிவிக்கப்பட்ட வாதம் என்னவென்றால், உறுப்புரை 132(3) பிரதம நீதியரசருக்கு ஒரு அமர்வை உருவாக்கும் நீதியரசர்களின் எண்ணிக்கையையும் கட்டமைப்பையும் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தை வழங்குகிறது என்பதாகும். இந்தச் சட்டவாக்கம் முழு நீதித்துறையின் பதவிக்காலம் மற்றும் சேவை நிபந்தனைகளை நேரடியாகப் பாதித்ததால், அரசியலமைப்பு சவாலை ஒரு முழு அமர்வு விசாரிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுக்கப்பட்டது. அந்தக் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டு, பிரதம நீதியரசரால் அமைக்கப்பட்ட ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வுக்கு முன்பாகவே வழக்கு விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

நிறுவன நல முரண்பாடு வாதத்தை நாம் ஆராய்வோம். நீதிமன்றம் நிராகரித்திருந்தாலும், மனுதாரர்களின் வாதம் பாராளுமன்றத்தின் பரிசீலனைக்குத் தகுதியானது. அவர்களின் கவலை அடிப்படையில் பின்வருமாறு அமைகிறது:

இந்த சட்டமூலம் பதவியில் உள்ள நீதியரசர்களின் ஓய்வு பெறும் வயதை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. அரசியலமைப்பு சவாலை விசாரிக்கும் நீதியரசர்களும், நிறுவன நிபந்தனைகள் பாதிக்கப்படும் நீதித்துறையின் உறுப்பினர்களே ஆவர். எனவே, தனக்கு நேரடி அக்கறை உள்ள ஒரு வழக்கை எவரும் விசாரிக்கக் கூடாது என்ற சாதாரண கோட்பாடு இங்கு பொருந்த வேண்டுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ‘அவசியக் கோட்பாட்டை’  மேற்கோள்காட்டி நீதிமன்றம் அந்த வாதத்தை நிராகரித்தது.
மாற்று நீதிமன்றம் இல்லாத நிலையில் வழக்கை அரசியலமைப்பு ரீதியாக யார் விசாரிக்க முடியும் என்ற கேள்விக்கு, அவசியக் கோட்பாடு பதிலளிக்கக் கூடும். ஆனால் அது, எந்தச் சட்டவாக்க நடைமுறை நீதித்துறை சுதந்திரத்தின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையைச் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கும் என்ற அதே கேள்வியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதுதான் இங்கு எழுகின்ற கேள்வி.

அந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது. அவசியக் கோட்பாடு கொள்கை ரீதியான கேள்வியைத் தீர்க்காது. இந்தத் தீர்மானத்தின் மீது உயர் நீதிமன்றத்திற்குப் பிரத்தியேகமான அரசியலமைப்பு அதிகார வரம்பு உள்ளதால், நீதிமன்றம் அவசியக் கோட்பாட்டை நம்பியிருந்தது. எனவே, ஒரு அரசியலமைப்பு சட்டமூலத்தில் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியாகும் தன்மையை வேறு எந்த நீதிமன்றமும் தீர்மானிக்க முடியாவிட்டால், ஒரு நிறுவன நலன் இருக்கும்போது கூட, நீதிமன்றம் வெறுமனே அதிகார வரம்பைப் பயன்படுத்த மறுக்க முடியாது.

ஆனால் பாராளுமன்றம் வேறுபட்ட நிலையில் உள்ளது. பாராளுமன்றம் மிகவும் எச்சரிக்கையான சட்டவாக்க அணுகுமுறையைத் தேர்வு செய்யலாம். பாராளுமன்றம் அதிகரிக்கப்பட்ட ஓய்வு பெறும் வயதை எதிர்கால நோக்கில் செயல்படுத்தலாம். நீதித்துறை மற்றும் சட்டவாக்கத் துறையினரையும் கலந்தாலோசிக்கலாம், பரந்த அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ளலாம், மற்றும் பதவியில் உள்ள நீதியரசர்களை பாதிக்கும் மாற்றங்களில் இருந்து நீதித்துறை நிர்வாகத்தைப் பிரிக்கலாம்.

அவசியக் கோட்பாடு நீதித்துறை விசாரணையை நியாயப்படுத்தலாம்; ஆனால், நடைமுறையிலுள்ள பதவிக்கால ஏற்பாடுகளில் சட்டவாக்கத் தலையீட்டை அது கட்டாயம் நியாயப்படுத்துவதில்லை.

இனி, நாம் உறுப்புரை 108-க்கு வருவோம், குறைப்பு  மற்றும் அதிகரிப்பு பற்றி நீதிமன்றத்தின் கணிசமான பகுத்தறிவு, நீதித்துறையின் பதவிக்காலம் அல்லது ஊதியக் குறைப்பை, முழு நீதித்துறைக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒட்டுமொத்த பதவிக்கால அதிகரிப்பிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. முன்மொழியப்பட்ட நீட்டிப்பை நீதிமன்றம் ஒரு குறைப்பாகவோ அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நன்மையாகவோ கருதாமல், ஒட்டுமொத்த அதிகரிப்பாகவே கருதியது.

ஆனால் பாராளுமன்றம் மேலும் ஒரு கேள்வியைப் பரிசீலிக்க வேண்டும். ஒன்று ‘அதிகரிப்பு’ என்பதால் மட்டுமே, அது அனைத்து நிறுவனரீதியான கவலைகளையும் தானாகவே நீக்கிவிடாது. உதாரணமாக, கூடுதலான இரண்டு ஆண்டுகள் என்பது பொருளாதார மதிப்பைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒரு நீதியரசர் பதவியில் இருக்கும் காலத்தை நீட்டிக்கிறது மற்றும் நீதித்துறையின் கட்டமைப்பையே மாற்றுகிறது.

இந்த சட்டமூலம் மேன்முறையீட்டு நீதிமன்ற நீதியரசர்களின் எண்ணிக்கையை 19லிருந்து 24ஆகவும், மேல் நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை 110லிருந்து 120 ஆகவும் விரிவுபடுத்துகிறது.
நீதிமன்ற விரிவாக்கம் மற்றும் இவை அனைத்தையும் பற்றி நான் விரிவாகக் கையாண்டுள்ளேன்.

எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் முடிவடைந்துவிட்டதால், நான் தயாரித்த மீதி உரையை ஹன்சார்டில் சேர்க்குமாறு  கேட்டுக்கொள்கிறேன்.நன்றி என்றார்.

(விருட்ச வேந்தன்)